آن­هایی که با محافل مثلا هنری یا روشنفکری در این ملک آشنایی دارند، می­دانند که تا چه حد غیبت و حرف و نقل فراوان است. من در معدود برخوردهای نزدیکم با سهراب هرگز ندیدم و نشنیدم که از کسی بد بگوید، اثر هنرمند دیگری را به باد مسخره و انتقاد بگیرد. اگر در گرماگرم بحث درباره­ی فلان نقاشی که تازه کارهایش را دیده بودیم از او می­خواستند تا نظرش را بگوید، رندانه، شاید، طفره می­رفت و می­کوشید تا به سکوت خود ادامه دهد. اغلب خیال می­کردم که او در میان جمع هم با خودش خلوت کرده و دلش نمی­خواهد که آن خلوت درونی را بیآشوبد

ادامه مطلب را بخوانید »